Inspiratie

Het is mooi dat er mensen zijn die bereid zijn de grenzen van het vak te verkennen. Gisteren wilde ik een stukje schrijven over een prachtige guerillabibliotheek in New York, maar Bibliofuture had die honneurs al waargenomen. Maar alsof het zo moet zijn: vandaag schrijft Jessamyn West over de publicatie Book-ish Territory: A Manual of Alternative Library Tactics:

Every so often it’s really useful for me to remember that while I’m here in the rural US helping people use email and scan photographs, there are some people not far away who are really finding the cool edges of the profession. I like to know what these people are up to, even as the paths we may take towards information liberation may be different. This text: Book-ish Territory: A Manual of Alternative Library Tactics by architect Nikki O’Loughlin is an exciting and interesting way of conceptualizing the idea of libraries as a public space not just for the public but by the public.

I’ve had my nose in it all afternoon. Also there is a librarian petting a gila monster. One section is all about “station libraries” small libraries in private homes or businesses that existed and functioned as extensions of the public library system in Syracuse. Did you know that before 1950 many trains included a library car, with books? So much more, plus a bibliography. Go. Read.

Daar heb ik niet veel meer aan toe te voegen. Deze publicatie is cool.

@

Omdat we met de website Middelburg Dronk tegen de nodige (technische) beperkingen aanlopen én omdat we als trio toch behoorlijk veel tijd investeren in de website, willen we gaan onderzoeken of we mogelijk aanspraak kunnen maken op een kleine subsidie. We zouden namelijk graag willen investeren in een website die beter oogt, functioneert en die ook 'aan de achterkant' logisch in elkaar steekt. Of we kans maken op subsidie of sponsoring weten we nog niet, maar we kunnen het allicht proberen. We houden ons tenslotte bezig met het verzamelen, ordenen en ontsluiten van cultureel erfgoed.

Om een subsidie te kunnen aanvragen moet je echter een stichting zijn. Een stichting kun je alleen worden door bemiddeling van een notaris. Dat is niet goedkoop. We gaan daarom eerst op zoek naar een notaris die Middelburg Dronk een warm hart toedraagt en die bereid is dit te doen tegen een gereduceerd tarief. Of naar een sponsor die de notariskosten kan en wil dekken. Ben of ken jij zo iemand? Laat het dan weten in de reacties hier, op Facebook of Twitter, of via de mail (middelburgdronk at gmail.com). Onze dankbaarheid grenst bij voorbaat aan het belachelijke!

@

Afbeelding: Tapperij Joosse (Het Bredasche Veerhuis) aan de Turfkaai (nu Café De Koning) in 1895

Over Country Joe and the Fish schreef ik al eens kort in Als een avatar tript op drugs ziet hij de echte wereld..., maar het bekendste nummer van de band, I-Feel-Like-I'm-Fixin'-to- Die-Rag, kwam nog niet voorbij als klassieker. Bij dezen alsnog.

Ooit kocht ik een LP van deze band op een rommelmarkt, speciaal voor die ene protestsong. De variant op die plaat begint ook met het tamelijk legendarische 'Give me a F!', maar wordt heel anders vervolgd dan hier, op Woodstock. Toch vind ik ook deze versie mooi. Steeds als ik beelden zie van dat festival vraag ik me af hoeveel mensen er die dag stoned waren. Als de gelatenheid van het publiek de graadmeter daarvoor is moeten het er heel wat geweest zijn.

Ik lees nu overigens dat Country Joe MacDonald ooit een claim aan zijn broek kreeg voor dit nummer. Het zou oorspronkelijk een jazznummer uit de jaren '20 zijn, van Kid Ory. Ik hoor dat toch niet meteen, maar dat ligt ongetwijfeld aan mij.

@

Van een afstandje lijkt deze installatie nog het meest op een oranje tornado, maar als je inzoomt zie je dat het kunstwerk is opgebouwd uit talloze mannetjes die elkaar op de schouders hebben genomen, als in een onmogelijke variant op de mensenlijke pyramide. Kunstenaar Do Ho Suh over dit werk:

Cause & Effect evokes a vicious tornado. This vast ceiling installation is a composition of densely hung strands that anchor thousands of figures clad in colors resembling a Doppler reading stacked atop one another,” said Do Ho Suh, adding that the artwork is a “physical realization of existence, suggesting strength in the presence of numerous individuals. The work is an attempt to decipher the boundaries between a single identity and a larger group, and how the two conditions coexist.”

Suh doet wel meer met mannetjes. Nog niet zo lang geleden zag ik ook al een wonderlijke vloer van zijn hand voorbij komen. Ik hou er van. Meer werk van Do Ho Suh is te vinden op Flickr.com.

@

Bron

Je hoeft mensen die niet houden van online communicatie en de mores van sociale netwerken natuurlijk niet te vertellen waarom jij er wél dol op bent, maar soms is het toch wel makkelijk als je kunt formuleren wat je drijft. Neem bijvoorbeeld de stelling dat mensen zich zich online vaak beter voordoen dan ze in werkelijkheid zijn. Dat gebeurt inderdaad vaak, maar mijn ervaring is ook dat veel mensen online juist toegankelijker, meer open en socialer zijn dan in de fysieke wereld. Ik misschien ook wel. De vraag waarom dat zo is blijft een interessante.

De bijdrage Why We Speak Freely on Social Networks gaat daar op in. Daar wordt weer verwezen naar het artikel The Online Disinhibition Effect.

"When people have the opportunity to separate their actions from their real world and identity, they feel less vulnerable about opening up. Whatever they say or do can't be directly linked to the rest of their lives," Suler writes.

The stuff you do or say on social networks in some way feels dissociated from the rest of your life, so, in effect, it feels like it has no consequences. But in terms of its emotional effect, there are reprecussions. Behaviors are still behaviors, whether they happen online or off.
Is what we show about ourselves online more true than what we share with others in our every day lives? Maybe. Or maybe it's just a pathway into our imaginations, our mindscapes. And if the user feels safe sharing those ideas, then the space in which this happens is not as important.

"In their imagination, where it's safe, people feel free to say and do all sorts of things that they wouldn't in reality. At that moment, reality is one's imagination. Online text communication can become the psychological tapestry in which a person's mind weaves these fantasy role plays, usually unconsciously and with considerable disinhibition. All of cyberspace is a stage and we are merely players," Suler writes.

Veel mensen geven nog steeds de voorkeur aan offline communicatie. Daar kun je weinig tegenin brengen. Maar blijft offline de standaard ook? En is het erg als dat niet het geval is? Zijn de negatieve consequenties van vooral online communiceren negatiever dan die van de offline variant? Ik weet het zo net nog niet.

Gerelateerd:
Je niet meer verontschuldigen voor je online leven
Genieten van het echte leven kan ook online, toch?
Weg van het toetsenbord, weg van het echte leven
Als een vis in het digitale water

@

Afbeelding

Soms leiden al die discussies over de toekomst van het boek (en die van andere media) er toe dat je de behoefte voelt om stelling te nemen. Ik heb dat in ieder geval wel. In gezelschap van bibliofielen wijs ik vaak op de mooie kanten van technologie, in gezelschap van technofielen juist op de romantiek van het boek. Waarom ik dat doe weet ik niet precies. Het zal wel te maken hebben met de wens te kunnen kiezen voor 'het beste van twee werelden'.

Mijn behoefte om stelling te nemen verdwijnt echter als ik geconfronteerd word met échte liefde voor een medium (of voor een vakgebied). Dan maken de schijnbare tegenstellingen opeens niet meer uit. Marcia Smeding attendeerde me zojuist op het bovenstaande filmpje 'There’s No Place Like Here: Brazenhead Books'. Aan het woord komt de eigenaar van een boekenwinkel in New York. Zijn woorden ontroeren. Hij vecht niet. Hij heeft lief. Zijn verhaal doet me denken aan de liefde voor het vak van mijn oude collega Ronald: schitterend!

Het achtergrondverhaal is te vinden op het weblog van Etsy.

@

De vraag wat mensen er online toe verleidt om bepaalde boeken te lenen, lezen of kopen heeft al veel collega's uit het boekenvak beziggehouden. Ook ik heb er meer dan eens over zitten bomen, in vergaderingen over de catalogus, romanadvisering of over nieuwe websites voor bibliotheken.

Vanuit dat perspectief is de presentatie How People Discover Books Online, van Goodreads, de moeite van het bekijken waard. Het blijkt dat mensen vaker zelf titels zoeken dan dat zij zich baseren op geautomatiseerde aanbevelingen. Veel boeken worden toegevoegd op het moment van registratie. De invloed van sociale media is gering maar tips in de traditionele media zorgen voor flinke pieken in de leeslust van bezoekers. Nuttige informatie voorwaar, zeker als je net op het punt staat veel geld te investeren in een of ander kek aanraakscherm waarop de boekomslagen de potentiële lezer om de oren vliegen.

Meer informatie is te vinden op Paid Content.

@

Na bijna twee jaar als ZZP'er te hebben gewerkt kan ik nog steeds niet zeggen dat ik weer toe ben aan meer vastigheid, integendeel. Ik heb nog steeds voldoende opdrachten en de vrijheid die hoort bij het opereren als 'kleine zelfstandige' koester ik als een oude liefde die mij weer in de armen heeft gesloten. Dat ik mezelf gelukkig prijs met die status quo heb ik hier vaak genoeg beschreven.

Ik moet natuurlijk wel zo eerlijk zijn om ook de andere kant van de medaille te belichten. Geen vast dienstverband hebben kent tenslotte ook nadelen. Zo is allerminst zeker of ik voor Bibliotheek Oosterschelde kan blijven werken want ook daar wordt, zoals bij zoveel andere bibliotheken, gereorganiseerd. Met de andere opdrachtgevers heb ik geen contracten. Het gaat om afspraken op basis van een budget of project, of om een samenwerkingsverband zonder welke afspraak dan ook. Dat je daar behalve vrijheid ook onzekerheid voor terugkrijgt behoeft denk ik geen toelichting.

Met die vorm van onzekerheid kan ik goed leven. Leve het adagium "we zien wel, en anders kijken we wel". Er is echter ook een variant die me minder goed bevalt: de onzekerheid over potentiële opdrachten. Die onzekerheid maakt dat je bijna niets meer kunt plannen, die onzekerheid veroorzaakt onrust.

Iets specifieker: in de periode 2010-2012 heb ik ook veel gesprekken gevoerd die niet meteen tot een opdracht of een vervolg leidden. Dat is op zich vrij normaal. Niet iedereen kan uit de voeten met mijn wens om vooral digitaal en 'op afstand' te werken, ik op mijn beurt zie niet elke opdracht zitten. Als dat duidelijk wordt uitgesproken zal je mij niet horen, maar weet je wat zo vervelend is? Vaak gebeurt dat niet. Vaak hoor je gewoon helemaal niets meer.

Natuurlijk zijn er redenen aan te wijzen voor de stilte. Soms werkt een organisatie gewoon zo. Zo voerde ik eens een prettig gesprek met mensen van een overheidsorganisatie om vervolgens meer dan een half jaar taal noch teken te ontwaren. Toen werd ik opeens gebeld door iemand van een andere afdeling. Weer op gesprek. Daarna weer die stilte. Totdat ik onlangs wederom een mailtje kreeg, opnieuw van een andere afdeling. In dit geval blijkt dat niet het gesprek of mijn manier van werken de boosdoener te zijn, neen, de organisatie worstelt intern met het fenomeen sociale media en heeft maanden nodig om tot beslissingen te komen. Daar heb ik begrip voor, maar ik heb er wel moeite mee dat niemand dan de moeite neemt de voortgang terug te koppelen. Dat staat mij simpelweg te haaks op de hartelijkheid rondom het eerste gesprek.

Nu moet ik toegeven dat ik zelf ook wel wat actiever zou kunnen zijn op dit gebied. Ik zou de personen in kwestie gewoon eens kunnen bellen. Na een jaar eens informeren bij dat beursgenoteerde bedrijf, of het management inmiddels wél aan de slag durft te gaan met nieuwe media, of bij die bibliotheekorganisatie, met de vraag of ze inmiddels wél tot een heldere beleidslijn zijn gekomen, ondanks al die politieke vuren die het project omringen. Dat doe ik misschien te weinig. Ik voel er echter ook niet veel voor om hijgerig over te komen. Ik ben wel gretig, maar heb nog genoeg andere opdrachten. Dat haalt toch de druk van de ketel.

Kortom: het leven in het nu bevalt me prima maar tegelijkertijd ervaar ik de onzekerheid die daarmee gepaard gaat soms als onrust. Ik voer regelmatig interessante gesprekken maar tegelijkertijd ervaar ik de stilte die daar vaak op volgt als onbeschoft.

Het is niet alles goud wat er blinkt.

Gerelateerd:
Leven als ZZP'er: leven in het nu
Het leven na de wending, deel 4
Geen flauw idee

@

@

Bron: Poorly Drawn Lines

Omdat Google Hangouts te leuk is om niet te gebruiken én omdat ik graag van mensen zou horen hoe zij omgaan met de enorme hoeveelheid aan (digitale) informatie, heb ik het plan opgevat om wekelijks mensen drie vragen over dit onderwerp voor te leggen via de webcam en de antwoorden te verwerken in een serie blogposts.

Omdat ik nog niet weet of hier voldoende animo voor is gooi ik bij dezen eerst maar eens een balletje op. Als jij het leuk vindt om hier kort iets over te vertellen (veel langer dan 10 minuten zal het gesprek niet duren) wil ik je vragen mij een mailtje te sturen. Als er genoeg kandidaten zijn, laten we zeggen 12, ga ik hier verder mee aan de slag. Je hoeft geen bibliothecaris of archivaris te zijn om mee te doen, iedereen is welkom!

@

Foto

Dat de wereld van Radio Control (RC) groot is en op zichzelf staat leerde ik een paar jaar geleden. Dat er ook nog een divisie is die zich richt op graafmachines en vrachtwagens ontging me toen echter.

Nu weet ik beter.

Check deze Canadees. Hij is al 7 (!) jaar bezig met het uitgraven van de kelder onder zijn huis. Het duurt zo lang omdat hij de klus probeert te klaren met behulp van schaalmodellen. Wtf? Iedere man z'n hobby, maar van deze valt mijn mond open.

@

Deze vier minuten durende compilatie van 179 verschillende time-lapse video's is een feest voor het oog. Een visueel visitekaartje voor planeet Aarde.

 De muziek is van First Aid Kit.

@

The main lesson of the Social Ciphers is to beware of large numbers in social media. The larger the number, the more fluffy it is. Real or not, these folks are just not there.

Mensen die er gewoon niet zijn. Kevin Kelly zag dat hij door meer dan een half miljoen mensen wordt gevolgd op Google Plus en besloot uit te laten zoeken wie die mensen nu eigenlijk zijn. Het resultaat is behoorlijk ontluisterend. Slechts van een derde kon worden vastgesteld dat het gaat om 'echte' mensen die ooit actief waren op het platform. Kelly verwijst ook naar een onderzoek van Popular Mechanics, dat aantoonde dat het op Twitter ook zo werkt.

Af en toe kritisch kijken naar 'de gezichten achter de cijfers' kan geen kwaad. Dat gezegd hebbende: kijkt iemand de 19 miljoen volgers van Lady Gaga even na?

@

Bijna iedereen die langere tijd met meerdere mensen moet samenwerken krijgt er vroeg of laat mee te maken: collega's die energie zuigen. Na verloop van tijd leer je meestal wel hoe je daar het beste mee om kunt gaan maar als je nog maar net komt kijken is dat verduiveld lastig. The Awl kwam vorige week met een paar tips voor jonge mensen, waarbij de nadruk wordt gelegd op de diva's, de vampieren, de saboteurs en de zielloze carrièremakers. Het advies is te mooi om er niet uit te citeren, vind ik:

Then there are a smaller number of operators, divas, drama queens, vampires, bitter underminers and soulless careerists. This is what we are concerned with today.

These people are commonly regarded as annoyances. That is not quite correct, but a few of them are. You will learn to recognize the vampires. They're easy to disregard. They corner you, physically or digitally. They are coworkers who text you on weekends. They touch you in the office, in an attempt to suck energy through your skin. They stand in doorways, preventing people from passing. They tell you long, agitated and boring stories about people you don't know. (So do the drama queens.) They post on your Facebook page. They are unable to read normal friendship signals and pursue interactions that you have not instigated. You must not encourage these people; they'll follow you around for years, even when you no longer work together. You must 100% not engage, and let them have no traction. Eventually they will wander off.

The drama queens are a little more dangerous, because sooner or later you'll "betray" them and become a character in the stories that they bore someone else with. When they finally snap, go cold. Don't apologize, engage or grovel. If there's one thing I wish I'd learned at 18, it's that it's okay if a crazy person hates you. Everyone else will understand in time. Meanwhile, let them expend that energy. Go work on your novel or whatever.

And the bitter underminers, well, they're too obvious to even worry about. OMG they're going to make fun of you on their Tumblr!? That's okay. They are just frustrated. Be nice to them, they can get better with time, because eventually most of them realize that composing nasty emails about people they don't really know to their friends all day has been a waste of their energies. Some of these people turn out great actually!

Because vampires and divas and underminers are so loud and distracting, they take up all the emotional energy that we should actually be devoting to the real enemy. This is why we never destroy the soulless careerists. This is, I think, the number one mistake that we make in the world of work. These are the boys who suck up to the boss's boss. They're backslappers. These are the girls who beg you to come out for drinks so they can talk about the tortures of their latest job offers.

Gerelateerd:
Over raamambtenaren en grijs verzuim
Waarom je op het werk niet kunt werken
Een punt zetten
Sabotage in de organisatie
Welkom in het riool

@

In de reeks kleine ergernissen vandaag aandacht voor de tellertjes van apps. Ik doel daarmee op de kleine aanduidingen die verschijnen in een hoekje van een app op je telefoon of in je browser, als er sprake is van nieuwe berichten of updates. Het wonderlijke is dat ik me niet erger aan de tellertjes zelf, nee, ik erger me aan mijn eigen dwangmatige gedrag. Als ik zo'n tellertje zie verschijnen moet ik gewoon even updaten, lezen, of antwoorden. Ook op momenten dat ik eigenlijk liever niet afgeleid zou worden.

"Maar dan schakel je die pushberichten toch gewoon uit, zeiksnor?" Nou, zo gewoon vind ik dat dus niet. Attenderingen maken deel uit van de funderingen van webwerk. Als ik ze zou moeten missen zou het al snel een puinhoop worden. Ik werk nu eenmaal volgens het 'inbox zero-stramien'.

Daarom moet ik maar gewoon leren leven met deze dwangmatige eigenaardigheid. De ene kleine ergernis heft de andere op, als het ware.

@

Afbeelding: Google Mail Multi-Account Checker (die gaat ook maar door).

Voor Bibliotheekblad 2, 2012 schreef Martha De Bruin een artikel over de stand van zaken rondom het gebruik van sociale media in bibliotheken. Met haar toestemming zette ik de PDF van dat artikel op Slideshare, opdat het ook digitaal verspreid kan worden. Bij dezen.

@

Waar ik voorheen bijna altijd blogde over zaken die mijn aandacht trokken in bibliotheekland, kies ik er nu steeds vaker voor om die berichten te twitteren met de account van Bibliotheek 2.0. Toch zijn er genoeg zaken die best een beetje extra aandacht kunnen gebruiken. Daarom een greep uit de Twitterstream van de afgelopen twee weken:

• Op 31 maart 2012 vindt de eerste editie van de unconference LibraryCampNL plaats
• Bibliotheek.nl garandeert een volledig ingerichte en operationele Nationale Catalogus per 1 januari 2013
• This Week In Libraries kan wel een beetje hulp gebruiken
• Mark Deckers nuanceerde zijn column over bibliotheken en uitgevers
• Rob Coers vindt dat de kennis van Sociale Media in de sector beter benut moet worden
• Bibliotheek.nl heeft een tussentijdse oplossing gevonden voor het 'mobiliseren' van websites: Taggle
• Ap de Vries reageerde op de open brief van Jeroen de Boer en ondergetekende

Dingen waarover je beter niet kunt praten. Daar heb ik echt altijd een ongelooflijke pesthekel aan gehad. Omdat ik er niet in geloof. Justin Sullivan, maestro, laat je maar horen.


@

Ligt het nou aan mij, of zijn er in Nederland inderdaad nauwelijks boekenwinkels te vinden die tegencultuurboeken een eigen rubriek hebben gegeven? Ik kwam die rubriek ooit tegen bij The American Book Center en Strand maar verder dan die twee kom ik ook niet. Is dat toeval? Of is die rubriek een typisch Amerikaans verschijnsel? Daar vind je zelfs complete winkels die zich in dit thema hebben gespecialiseerd. Of bezocht ik wellicht te veel 'mainstream boekhandels'?

Ook in openbare bibliotheken is het nergens een aparte categorie, voor zover ik weet. Dat is jammer. Het is namelijk zo'n rubriek waar ik vele uren bij rond zou (kunnen) hangen...en precies wat ik mis in het aanbod van de winkels die ik nog wél bezoek. Het web biedt uitkomst natuurlijk, maar toch...Heeft iemand goede tips, in dezen? Voor-je-weet-maar-nooit?

@

Afbeelding

Toen ik onlangs schreef over het succes van Pinterest realiseerde ik me niet dat ook deze website door de copyrightindustrie op de korrel zou worden genomen. Natuurlijk is er -ook daar- vaak sprake van ongeoorloofd hergebruik van media, maar als ik een rondje Facebook, Tumblr of Flickr doe zie ik niets dan dat. Bronvermeldingen zijn meestal niet aan de orde. Honderden miljoenen mensen hergebruiken ongeoorloofd en wel zodanig dat het een lieve lust is. Je kunt er van alles van vinden maar het is zo.

Daarom komt er bij mij maar één woord in me op als ik het interessante artikel Pinterest: Is It A Facebook Or A Grokster? lees, namelijk: 'achterhoedegevecht'.

@

Screenshot van weet ik veel welke plaatjes allemaal: Pinterest

Ik weet niet of het herkenbaar is, maar op Facebook word ik nogal eens uitgenodigd om een online game te spelen. Ik sla die uitnodigingen altijd beleefd af, maar ik ben inmiddels wel benieuwd hoeveel tijd er gemiddeld aan dit spelgenre (casual, oftewel vluchtige games) besteed wordt. Als ik zie dat games als Gardens of Time, City Ville en The Sims Social het populairst zijn, dan begin ik te vermoeden dat het meer is dan een uurtje per avond. Zo vluchtig zijn dat soort games immers niet; je bent er nooit meer klaar.

Het zet me aan het denken. De verschuiving naar casual en mobiel is een gegeven. Die is al langer gaande en zet door. Zelfs EA, een producent van traditionele games, speelt daar inmiddels succesvol op in. Het bedrijf verdiende er in 2011 al een miljard mee. Maar dat ik graag roeptoeter dat de steeds korter wordende aandachtsspanne invloed heeft op alles wat met infotainmentconsumptie heeft te maken betekent niet dat dit ook zo is. Ik moest dat boek A Casual Revolution maar lezen, en vragen stellen aan mensen die deze games spelen. Soms heb je gewoon zin om er eens goed naast te zitten.

@

Afbeelding

Ooit werden exposities aangekleed met tafels vol boeken, die zorgden voor duiding en verrijking. Das war einmal. Nu worden exposities gevuld met boekensculpturen. Het bovenstaande kunstwerk bevat 15.000 werken over het leven van Abraham Lincoln en is vanaf deze maand te bewonderen in het Center for Education and Leadership van het Ford's Theatre in Washington.

@

Collega's enthousiast krijgen voor digitale bibliotheekvernieuwing is nog nooit een makkie geweest maar zo lastig als nu was het volgens mij nog nooit. Dat heeft alles te maken met het feit dat er enerzijds heel veel gebeurt (dat is moeilijk te behappen) maar dat er anderzijds heel veel tijd overheen gaat voordat resultaten zichtbaar worden. Daar komt bij dat een groot deel van het proces dat tot die resultaten moet leiden in nevelen is gehuld. Dat noemde ik vorig jaar 'de onwetendheid van welwillenden'. Feit is dat niemand er nog van opkijkt als de oplevering van een nieuwe website 'gewoon' even een jaar (of langer) wordt uitgesteld.

Feit is ook dat nog maar weinig mensen veel verwachten van eboeken in bibliotheken. We weten dat er, dit kwartaal nog, een portal voor een handvol titels gelanceerd zal worden. Maar wat is de waarde van weten nog, als je een jaar geleden ook wist dat er een proeftuin voor eboeken zou komen, een tuin die er nu nog steeds niet is? Ieder weldenkend mens voelt aan zijn of haar water dat de onderhandelingen tussen bibliotheken en uitgevers niet heel soepel verlopen.

Daarom is het bijzonder interessant om Mark Deckers, die beter is ingevoerd dan menigeen en maar zelden uit zijn slof schiet, nu eens wél uit zijn slof te zien schieten over dit onderwerp. Hij roept op tot een boycot. Omdat ik noch van de hoed, noch van de rand weet in dezen (leve de transparantie!) kan ik daar inhoudelijk weinig over zeggen maar iets zegt me dat er vuur is bij deze rook. Let ook even op de reactie van uitgever Bob van Duuren, onder de bijdrage.

@

Gerelateerd:
Bibliotheken en uitgevers starten pilot uitlenen ebooks (juli 2011)
Een oproep aan uitgevers: breng e-boeken onder het leenrecht (januari 2011)\
Bibliotheken niet interessant voor uitgevers van e-books? (augustus 2010)
Ebooks, uitgevers en verdienmodellen: de bekentenis van een nieuwe mediahoer (december 2009)
Een olifant leren dansen: uitgevers vrezen deelcultuur (oktober 2006)

Kan jij het aan je kleinkinderen uitleggen, over 50 jaar?

@

Een trailer voor een schilderij. Dat is nieuw voor me. Jon McNaughton heeft de primeur, met deze promovideo voor zijn 'The Forgotten Man'. Dat het een primeur is van september 2010 mag de pret niet drukken.

Het schilderij is weer helemaal heet. En controversieel. Me like.

@